5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου «Θόδωρος Αγγελόπουλος»

#AISFF5

21 – 28 Ιουνίου 2026

«Φωτίζοντας τον διάλογο»

Το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου «Θόδωρος Αγγελόπουλος» επιστρέφει από τις 21 έως τις 28 Ιουνίου 2026 στον Κήπο του Πολύκεντρου Συνεδριακού Κέντρου και στα Παλαιά Σφαγεία Αιγίου, συνεχίζοντας να αναπτύσσει έναν δυναμικό πυρήνα κινηματογραφικής δημιουργίας στη Δυτική Ελλάδα.

Η φετινή διοργάνωση, με θεματικό άξονα «Φωτίζοντας τον διάλογο», αναδεικνύει το animation ως ένα από τα πιο ελεύθερα και πολυδιάστατα πεδία σύγχρονης κινηματογραφικής έκφρασης. Ένας δυναμικός χώρος που απελευθερώνει την κίνηση και την φαντασία, δημιουργώντας σύγχρονους τρόπους αφήγησης.

Το φετινό Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα Animation συγκεντρώνει 14 ταινίες, παρουσιάζοντας ένα πολυσυλλεκτικό μωσαϊκό αισθητικών προσεγγίσεων και θεματικών αναζητήσεων. Από υπαρξιακές αγωνίες και σκοτεινά παραμύθια μέχρι πολιτικές αλληγορίες, προσωπικές μνήμες και δυστοπικά οράματα, οι ταινίες του προγράμματος αξιοποιούν τη δύναμη του animation για να φωτίσουν εσωτερικούς κόσμους και αθέατες όψεις της σύγχρονης εμπειρίας.

Με τεχνικές που εκτείνονται από το χειροποίητο σχέδιο και το stop motion έως τις ψηφιακές και υβριδικές μορφές animation, το πρόγραμμα αποτυπώνει τη διαρκή ανανέωση ενός κινηματογραφικού είδους που δεν σταματά να επαναπροσδιορίζει τα όριά του.

Οι 14 ταινίες του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος Animation

The Pool or Death of a Goldfish, της Daria Kopiec – 14’ (Πολωνία)

Το “The Pool or Death of a Goldfish” αφηγείται τη χειριστική σχέση ανάμεσα σε μια μητέρα και την κόρη της. Η πρωταγωνίστρια, μέσα από την ανέκφραστη οργή και την καταπιεσμένη ανάγκη της να επαναστατήσει απέναντι στη μητέρα της, μεταμορφώνεται συμβολικά σε χρυσόψαρο. Λέξεις που δεν ειπώθηκαν, χειρονομίες και καταπιεσμένα συναισθήματα της παιδικής ηλικίας εκδηλώνονται μέσα από τη σκληρή στάση απέναντι στον εαυτό της και στους άλλους. Μέσα από μια κυκλική αφηγηματική δομή, η ηρωίδα επιτρέπει τελικά στον εαυτό της να βιώσει το πένθος, ανοίγοντας τον δρόμο προς την αυτοαποδοχή και τη συγχώρεση.

A Princess’ Guide to Fairytale Love, των Violette Avouac, Ramya Hegde, Tshegofatso Tracy Pitseng, Kelvin Shani, Polina Saratova, Ashil Shaji – 6’ (Γαλλία)

Η πριγκίπισσα Λουσέτ προσλαμβάνει έναν δράκο για να σκηνοθετήσει τη δική της απαγωγή — μόνο που σύντομα ανακαλύπτει πως το να κατασκευάζεις παραμύθια είναι πολύ πιο περίπλοκο απ’ όσο φανταζόταν.

The Synthetic Age, του Δημήτρη Αρμενάκη – 8’ (Ελλάδα)

Σε μια πόλη όπου οι άνθρωποι καταναλώνουν κινούμενα σχέδια, ένας σκύλος επανασυνδέεται με τους παλιούς του φίλους και μαζί προσπαθούν να ξεφύγουν από τους ανθρώπους.

On Weary Wings Go By, της Anu-Laura Tuttelberg – 10’ (Εσθονία, Λιθουανία)

Ένα χειμωνιάτικο κινηματογραφικό ποίημα για τη βόρεια φύση. Ο ήλιος χαμηλώνει, οι μέρες μικραίνουν, τα πουλιά πετούν προς τον Νότο, ενώ πορσελάνινα ζώα και έντομα κρύβονται από τον παγωμένο άνεμο και το χιόνι. Μόνο ένα μικρό κορίτσι από πορσελάνη περιπλανιέται σε ένα εγκαταλελειμμένο τοπίο, χωρίς διέξοδο.

Flow of Being, της Helen Unt – 11’ (Βουλγαρία, Εσθονία)

Ένα πρόσωπο παρασύρεται από τη ροή της ύπαρξης. Παίρνει μια απόφαση και συνεχίζει να κινείται αδιάκοπα, μέχρι που τα πάντα ενώνονται σε ένα.

Humanity, της Tereza Kovandová – 8’ (Τσεχία)

Μια μικρού μήκους animated κωμωδία με σκοτεινό χιούμορ, που φωτίζει τις καθημερινές παθογένειες της ανθρώπινης συνύπαρξης. Ένας κόσμος όπου οι πιο ενοχλητικές συνήθειες συναντούν τη μοιραία τους κατάληξη και οι πιο σκοτεινές επιθυμίες απελευθερώνονται.

How, του Marko Mestrovic – 9’ (Κροατία)

Μέσα από το άνοιγμα ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις λεπτές ποιητικές μορφές, σουρεαλιστικές εικόνες και παράδοξες καταστάσεις αποκαλύπτουν αέναους κύκλους ύπαρξης.

Caries, της Aline Höchli – 10’ (Ελβετία)

Μια σαμάνα, αποφασισμένη να δημιουργήσει ένα μνημειώδες έργο τέχνης, ζωγραφίζει τις τοιχογραφίες της χωρίς να αντιλαμβάνεται πως βρίσκεται μέσα στο στόμα μιας ματαιόδοξης παρουσιάστριας δελτίου καιρού.

No Room, της Jelena Oroz – 6’ (Κροατία)

Σε αυτή την ταινία, τα αυτοκίνητα έχουν πόδια. Ίσως γι’ αυτό αισθάνονται ελεύθερα να καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια όπως θέλουν. Μπορεί να μην υπάρχει χώρος — μήπως όμως θα μπορούσαμε να δείχνουμε λίγη περισσότερη κατανόηση ο ένας προς τον άλλον;

17 O‘Clock, της Flaka Kokolli – 10’ (Βόρεια Μακεδονία)

Μια τετραμελής οικογένεια προσπαθεί να διατηρήσει την καθημερινότητά της ενώ ο κόσμος γύρω της καταρρέει, κατά τη διάρκεια της ένοπλης σύγκρουσης του 2001. Καθώς οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται, οι δύο γονείς βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα διαρκές δίλημμα: να προστατεύσουν τα παιδιά τους κρατώντας τα εγκλωβισμένα μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού ή να τους επιτρέψουν να βγουν έξω, να παίξουν στον ήλιο και να ζήσουν την παιδική τους ηλικία.

Sulaimani, της Vinnie Ann Bose – 20’ (Γαλλία)

Ένα βράδυ, η Άλια και η Νίνα, δύο νεαρές γυναίκες από την Ινδία, συναντιούνται στο Sulaimani, ένα ινδικό εστιατόριο στο Παρίσι. Το δείπνο ξυπνά συναισθήματα και μνήμες που παρέμεναν θαμμένες, αποκαλύπτοντας σταδιακά τους λόγους που τις οδήγησαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Η Άλια δεν άντεχε πλέον τις κοινωνικές επιταγές της παραδοσιακής Ινδίας και συγκρούστηκε με την οικογένειά της, ενώ η Νίνα επέλεξε να φύγει για να στηρίξει οικονομικά τον σύζυγο και τα παιδιά της που έμειναν πίσω. Παρότι οι διαδρομές τους διαφέρουν, και οι δύο βιώνουν την ίδια νοσταλγία κατά τη διάρκεια αυτού του δείπνου που τις φέρνει, έστω και για λίγο, πιο κοντά στην πατρίδα τους.

Ziki, της Roberta Palmieri – 13’ (Ιταλία)

Ο Ζίκι είναι ένα αγόρι από το Κονγκό που ζει σε ένα χωριό μαζί με τη μητέρα του. Μια μέρα, ενώ παίζουν μαζί, ανακαλύπτει ένα μυστηριώδες τούνελ κάτω από το πάτωμα της κουζίνας τους. Παρακινημένος από την περιέργεια, αποφασίζει να το εξερευνήσει, όμως γλιστρά και πέφτει βαθιά μέσα του. Καθώς διασχίζει αυτόν τον υπόγειο κόσμο, έρχεται αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα χτισμένη πάνω στην εκμετάλλευση και τον πόλεμο που μαστίζουν την πατρίδα του.

The Horizon from the Tip of the Nose, του Étienne Bonnet – 8’ (Γαλλία)

Διαγνωσμένος με πλήρη μυωπία από την ηλικία των έξι ετών, ο σκηνοθέτης έχει περάσει τη ζωή του μέσα σε μια θολή εικόνα του κόσμου. Ένα ταξίδι στις όχι πάντα ξεκάθαρες διαδρομές και μεταπτώσεις της οφθαλμολογίας.

Fačuk, της Maida Srabovic – 13’ (Κροατία, Σλοβενία)

Σε ένα θεοσεβούμενο χωριό ανάμεσα σε δύο ποτάμια, η γέννηση ενός fachuk — ενός νόθου παιδιού — θεωρείται θανάσιμο αμάρτημα. Οι κάτοικοι αποστρέφονται τη νεαρή έγκυο γυναίκα που ετοιμάζεται να γεννήσει από στιγμή σε στιγμή. Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό και σκληρό αγροτικό περιβάλλον, ο φόβος μεγαλώνει διαρκώς μέσα της.